RE: Potrzebuję oceny sytuacji

Autor: mimbla1   Data: 2025-12-10, 22:11:26               

No to tak, Nika.
Lekarz jest priorytetem. Nie, że "czuję, że powinnam", odkładanie na później i czekanie na cud. Sorki za apodyktyczność, ale tak rozum racjonalny mówi. To jest na już, wręcz "na wczoraj". Miałaś już z tego co piszesz epizod depresyjny zatem wiesz, że czekanie pomocne nie jest.

Poczucie odpowiedzialności za innych winno obejmować coś podstawowego czyli poczucie odpowiedzialności za siebie i swój stan. Jak w tą depresję wjedziesz głębiej to z całą pewnością bardziej się w wydolna nie staniesz, już nie bardzo masz z czego dawać i dzieciom i rodzicom, a z pustego wiadomo, nie nalejesz.

TD zauważyła, że ta odpowiedź Twojego męża jest taka poprawna, ze aż sztuczna. Podobnie to widzę, jakby z jakiegoś poradnika cytował.

Empatia...takie modne słowo, taka ważna w relacjach. No dobra, ważna to jest, ale realistycznie nierówno jesteśmy obdzieleni już przy urodzeniu, do empatii zdolne są już niemowlaki, ale jedni są mniej zdolni do naturalnego empatyzowania, inni bardziej, w jakimś stopniu to jest dar, cecha indywidualna, podobna do słuchu muzycznego czy talentu malarskiego. Oczywiście to, co dane z urodzenia potem się rozbudowuje, usprawnia, dochodzi intelekt, moralność, wychowanie i bagaż dzieciństwa i masa innych rzeczy i jako dorośli "w sprawie empatii" jesteśmy bardzo zróżnicowani. Co jednym przychodzi łatwo, naturalnie i wychodzi im dobrze dla innych jest czymś obcym, trudnym i nawet jeśli usilnie pracują to efekty mają mierne, no wielkim wysiłkiem dochodzą do poziomu "empatia poznawcza" zakres umiarkowany, podobnie jak z człeka o słabym słuchu wirtuoza nie uczynisz, talentu brak, wielkim wysiłkiem dojdzie do poziomu rzemiosła, a i to bez gwarancji.
Czemu tak przydługo? Możliwe, ze Twój mąż jest z tych, co się urodził bez daru empatyzowania, potem tego niewiele co miał z urodzenia nie rozwijał ani nie pielęgnował (tak się wychowywało chłopców, żeby z nich "baby"nie wyrosły jak on dzieckiem był) i efekt jest, jaki jest. Teoretycznie wyuczył się czego mógł, ale dalej to nijak, nie czuje o co biega, jak mu nie wskazać paluchem konkretu to nie łapie, nie czuje i ma wrażenie, ze to jakieś dziwactwa. No dobra, ja słuch mam umiarkowany i nie szkolona w muzyce jestem, nie dla mnie subtelności, że X wykonuje utwór jakoś, a Y jakoś i dyskusje, które wykonanie lepsze, co X powinien zmienić, żeby było lepiej itd. Powiedzmy odróżnię fałszowanie w utworze prostym i znanym plus, całkiem niefachowo, odbieram muzykę emocjonalnie.

Możliwe, ze ten Twój mąż jest zaangażowany na maksimum swoich możliwości, że on ma tak z emocjami jak ja z muzyką. A Ty masz z emocjami jak ludzie z doskonałym słuchem i muzycznie wykształceni. Ty najdrobniejsze subtelności wyczuwasz, a on nawet nie zawsze słyszy, że fałszuje.

Co, żeby nie było, nie usprawiedliwia tekstów typu "zawsze wszystko spi...lisz, bo taka jesteś", żeby nie było że go bronię. Ale, być może, coś tam w jakimś zakresie wyjaśnia.

Powiedziałaś " zajmij się swoim życiem" ? Wziął to jak usłyszał i wykonał polecenie. I znowu źle? On może tego zwyczajnie nie łapać, czemu źle? Tak, jak ja nie łapię, że tempo wykonania utworu nie takie albo coś tam w ktorymś momencie zagrano pół tonu niżej być powinno. Są rzeczy, których zwyczajnie się nie da wytłumaczyć, bo ni rozum ni wola tu w grę nie wchodzą.

Tak mi się skojarzyło z osobami ze spectrum autyzmu, obecnie już sporo o tym wiadomo, ale to nowa sprawa, masa nie zdiagnozowanych dorosłych po świecie chodzi - oni z emocjami mają inaczej niż tak zwani neurotypowi i święty Boże nie pomoże, nie da się z tym wiele zrobić, czują inaczej , świat emocji jest dla nich słabo dostępny. A to neurologia jest, nie ich wybór czy wola. Nie znam Twojego męża, ale teoretyczna możliwość taka też istnieje.
Są też ludzie, co wprawdzie nie łapią się na diagnozę "spectrum autyzmu", wszystkich kryteriów nie spełniają, ale są blisko. Funkcjonują, żyją, wchodzą w związki ale z tymi emocjami słabo kojarzą, często sprawiają wrażenie takich, co to oczywistości nie pojmują. Tak mi się odlegle skojarzyło z tym cytowanym "połowa z tego, co mi piszesz jest wzięta z du.y", bo to jakby info, że "kompletnie nie pojmuję, o czym ty piszesz". Istnieje możliwość, ze on mianowicie nie pojmuje naprawdę. I nie pojmie, co najwyżej rozumem racjonalnym i psychologicznie opisane przyjmie do wiadomości, ale nie złapie, nie wyczuje, nie jest w stanie współgrać.

Chwilowo i na teraz raczej się zajmij swoją depresją, nie przejmuj się tym , co mówi, nie doradzaj mu lekarza tylko sama idź ze swoją depresją, zapomnij o manipulacji i nie drąż w tym kierunku i ogólnie spróbuj nie wchodzić w psychologiczne zawiłości, bo teraz to moim zdaniem tylko Ci to może zaszkodzić. Psychologia jak nóż, może chleb ukroić, ale może skaleczyć.

Odpowiedz