RE: Potrzebuję oceny sytuacji

Autor: mimbla1   Data: 2025-12-11, 15:52:28               

Tym niemniej - pomieszałaś przeszłość z teraźniejszością. Z mojego punktu widzenia - zamęt. Ja tego oddzielić nie umiem.

Sprawę dzieci chwilowo odłożę, to pewien podtemat, nie że nieistotny ani że nie boli, ale podtemat. Braku bezwarunkowej miłości do dzieci akceptować nie musisz, ale to jest relacja jego z dziećmi czyli jak sobie pościele tak się wyśpi. Jego relacje i jego problem. Za jego relacje z dziećmi Ty odpowiedzialna nie jesteś.

Jeśli ktoś kogoś skrzywdził to powinien zaopiekować się emocjami tej osoby - błąd w myśleniu.
Zaopiekować się czyimiś emocjami albo się umie albo nie. To jest dar, tego się nie da wyuczyć niczym tabliczki mnożenia. Dlatego między innymi chadzamy do terapeutów, oni się naszymi emocjami opiekują fachowo i uczą nas, jak się samemu tymi swoimi emocjami zaopiekować oraz do kogo w życiu się zwrócić, żeby skuteczne takie zaopiekowanie w realu uzyskać. W relacjach męsko/damskich bardzo często (uwarunkowania kulturowe i osobnicze predyspozycje) mężczyzna tego akurat robić nie umie. Chcesz zaopiekowania się Twoimi emocjami - zrób to sama, nie dajesz rady idź pod stosowny adres. Podobnie jak z opiekowaniem się chorymi - nie każdy jest w stanie zrobić to dobrze i skutecznie i nie jest to wada do wyplenienia tylko cecha osobnicza. Można się nauczyć nie popełniania kardynalnych błędów, ale nie skutecznego zaopiekowania czyimiś emocjami zgodnego z potrzebami osoby wymagającej zaopiekowania nie da się nauczyć. Sorki, taki real. Nie każdy może być dobrą pielęgniarką, także taką "od emocji".

Możliwe, że on już nie chce z Tobą zostać, może nawet jest na granicy wytrzymałości psychicznej? Napisał Ci, że ma myśli samobójcze tylko Ci o tym nie mówi. Ale jak to widzisz - najpierw Cię krzywdził, a teraz ma Ci powiedzieć "Rozwiedźmy się bo mam dość"? Najpierw dręczył, a potem porzuca? No weź... jeśli rozstanie, to powinna być Twoja inicjatywa. Masz pełne prawo nie chcieć dalej, i z tego co pisałaś on się z tym liczy i gotów jest godnie sprostać. Inicjatywa z jego strony to by było kolejne świństwo, a w każdym razie akcja wątpliwa, przynajmniej w ocenie obserwatora zewnętrznego. To by było to, co opisałaś jako "zepsuł i chce wyrzucić". Tkwi i się męczy. Bo ze się męczy na kilometr widać. Nie chcesz wziąć na siebie odpowiedzialności za decyzję o rozstaniu? Niech on wyjdzie z inicjatywą, niech on zdecyduje, a Ty wtedy będziesz mogła mieć do niego kolejne pretensje, że zniszczył i polazł nowego szukać?

Oczywiście, że piszę może nie tak zupełnie jednostronnie, ale usiłuję pokazać to, czego (być może) nie widzisz czyli trochę wchodzę w buty męża. Przyjęcie jego perspektywy Cię ewidentnie przerasta. Co poniekąd zrozumiałe. Ale jak się mówi o związku, to warto przynajmniej spróbować spojrzeć z obu stron. Usiłuję też znaleźć to, co moim zdaniem można jeszcze zrobić czy zmienić. Nie zamierzam iść na łatwiznę i spychać Cię z płota pod hasłem "rzuć tego ohydnego i niereformowalnego przemocowca" czyli przyjąć Twojej perspektywy ani jej wzmacniać.

Dobra, wracamy do dialogu czyli skutecznej komunikacji.
Mąż z tego co piszesz jest ewidentnie prosty, tak językowo. Ty bardzo rozbudowana, rozwinięta, elokwentna. Masz tu solidną przewagę techniczną, sprawniejsza jesteś. Oraz, równolegle - masz swoje emocjonalne obciążenia.
Komunikacja zawsze jest z kimś. Masz partnera technicznie słabszego. Chcesz mu coś skutecznie przekazać - dostosuj się do jego możliwości, w drugą stronę nie pójdzie. Gdybyś miała podobny do niego poziom to masy problemów w komunikacji moglibyście w ogóle nie mieć, wy mówicie innymi językami i to się raczej nie zmieni.
Wyobraź sobie taki dialog
On: wszystko sp...lisz, bo taka po prostu jesteś
Ona: odp...się ode mnie, ty to niby nic nigdy nie sp...liłeś? W ogóle o co ci , k...wa chodzi, z czym masz ten jeb...ny problem?
On : tępa babo, (tu wyłuszcza, o co mu chodzi i co go zirytowało).
Ciąg dalszy może być różny, ale przynajmniej mówią tym samym językiem i szanse na porozumienie mają spore.
Nie że ja Cię zachęcam do tego poziomu komunikacji, ale zrozum, z nim najprawdopodobniej trzeba bardzo prostym językiem, dawać krótkie komunikaty odtąd- dotąd, a nie prowadzić wielogodzinne rozmowy i psychologiczne analizy. Nawet jeśli to trochę zadziałało to już tu się możliwości wyczerpały, on tego ma dość i już.

Jak się za skomplikowanie robi w rozmowie to on czuje się atakowany, ucieka, broni się uogólnieniami niczym maczugą. Co masz zrobić, jak setki razy powtarzasz...przestać powtarzać, na początek. Zrobić zauważalną i odpowiednio długą przerwę w powtarzaniu.

Gdzie jest miejsce dla Ciebie w tym wszystkim? Może obok.
Na razie to Ty mu pewnych praw nie dajesz, nie jesteś w stanie. Być może nie będziesz. Ale nie dajesz.
Twoje potrzeby - można by uznać, ze niektóre możesz zaspokajać w innych niż te z mężem relacjach. Twoje lęki i deficyty? Od tego ma się innych, nie partnera, to są zaszłości. Nikt w związku nie wyrobi stale uzupełniając deficyty partnera. Z lękami może ciut łatwiej, ale też "moje lęki to mój problem" jako zasada. Jeśli akurat partner jest stałym generatorem lęków to trza się ewakuować, ale i lęki i deficyty zwykle mają więcej źródeł niż tylko zachowanie partnera. Partner nie terapeuta. Twoje prawa? W związku zawsze pojawia się punkt, w którym moje słuszne prawa wchodzą w kolizję z równie słusznymi prawami partnera... w każdym związku. Są Twoje prawa i są jego prawa.

Ja mam być idealna, on ma się czuć dobrze...no kurczę, pachnie mi klimatem starszym niż małżeństwo, domem rodzinnym. Taka postawa, nawet jeśli się umocni w związku, musi mieć podatny grunt. Tego to on Ci nie wrył w mózg, tu przyszedł na przygotowane wcześniej i co najwyżej umocnił, nieświadomie.

Odpowiedz